در نیمه اول سال 2008 ، وضعیت مالی بنگاههای مطبوعاتی چندان رو به راه نبود و با کاهش ارزش این بنگاهها، مشکلات سرمایه گزاران شرکتهای نشر و توزیع بیش از پیش نمایان شد.

هرگونه فعالیت روابط عمومی موفق، به میزان زیادی به "هماهنگی" با ادارات درون سازمانی و حتی برون سازمانی بستگی دارد.

این نکته مهم است که همه مدیران و کارکنان سازمان، ارجحیت‌ها‌ و مأموریت آن را بفهمند و بر اساس آن برنامه های خود را تنظیم کنندد. اما اگر مدیران، مأموریت و اولویت ‌ها را متوجه نشوند، نمی توانند با عموم مردم به شکل هماهنگ سخن بگویند و از اهمیت آن سازمان به عنوان نیرویی مؤثر کاسته می‌شود.

بخش های مختلف روابط عمومی در دولت،  وزارتخانه ها و سازمان ها در برخی از کشورها، روش های جدیدی را به منظور پوشش خبری وسیع تر و اثرگذاری بیشتر رویدادهای خبری خود بکار می برند که همگی بر محور "هماهنگی" تاکید دارد و امروزه به عنوان یکی از وظایف اصلی روابط عمومی ها از آن نام می برند.

هماهنگی، سازوکاری است که مانع از اتلاف زمان،سرمایه و تلاش های منابع انسانی شده و می تواند موجب افزایش کارایی و اثربخشی فعالیت های اطلاع رسانی روابط عمومی ها شود.

انواع روابط‌عمومی، روابط‌عمومی توجیه‌گر، تبیین‌گر و تحلیل‌گر روابط‌عمومی را می‌توان از نظر معیار اثرگذاری و سودمندی و میزان کارآیی و مفیدبودن ویاری‌رسانی به مدیریت و سازمان و تسریع تسهیل و درجهت اهداف آن و اجرای برنامه‌ها به روابط‌عمومی توجیه‌گر، روابط‌عمومی تبیین‌گر و روابط‌عمومی تحلیل‌گر طبقه‌بندی کرد. در فضای اجتماعی و فرهنگی مناسب، فرهنگ مدیریتی مطلوب و مبتنی بر شایسته‌سالاری و به شرط متخصص بودن و کارشناس بودن مدیر بخش روابط‌عمومی امکان تولید روابط‌عمومی تحلیل‌گر فراهم می‌شود. روابط‌عمومی تحلیل‌گر یک روابط‌عمومی کارآمد است.

این روابط‌عمومی باتوجه به فلسفه وجودی سازمان، اهداف اصلی و فرعی آن و امور حرکت می‌کند. روابط‌عمومی تحلیل‌گر دارای برنامه ادواری منظم – روزانه، هفتگی، ماهیانه، فصلی و سالانه است. برای روبرویی با بحران‌ها و چالش‌ها که ناگهان و خارج از اراده حادث می‌شود دارای طرحهای معین است. این نوع روابط‌عمومی برای بهره‌گیری از فرصت‌های مناسب که پیش می‌آید نیز دارای طرحهای بهره‌گیری و بهره‌برداری است در یک جمع‌بندی می‌توان گفت که روابط‌عمومی تحلیل‌گر یک روابط‌عمومی علمی، سیستماتیک، فعال، نوآور، قابل انعطاف و اثرگذار است که به مقام مشاور مدیریت ارتقا می‌یابد و سازمان را در دستیابی به اهدافش یاری می‌نماید و در تهیه و تدوین سیاست‌ها و خط‌ مشی‌های سازمان سهیم و شریک است. در مقابل روابط‌عمومی تحلیل‌گر روابط‌عمومی توجیه‌گر قراردارد.

همچنانکه پیشتر بیان شد در فضای نامناسب سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و باوجود مدیران و فرهنگ مدیریتی نامساعد و پایین بودن دانش تخصصی مدیر واحد روابط‌عمومی، نوعی پدیدار می‌شود که به آن روابط‌عمومی توجیه‌گر می‌نامند. این نوع روابط‌عمومی یک مشاطه‌گر بزک‌کننده و توجیه‌گر است که بیشتر شایسته تبلیغات‌چی با معنی منفی کلمه است. این روابط‌عمومی فاقد برنامه‌ریزی ادواری و مدون است که به صورت منفعل به دنبال حوادث و رویدادها می‌دود و با منطقی سطحی و استدلالهایی غیرقابل باور و با غوغاسالاری و فعالیت‌های ارتباطی پرخرج و عمدتا پر هزینه و پر زرق وبرق سعی در توجیه رویدادها، اقدامات و تصمیمات مدیران سازمان دارد. در فاصله بین این دو روابط‌عمومی، روابط‌عمومی تبیین‌گر وجوددارد، که در خوشبینانه‌ترین شکل آن تنها به اعلام و بیان رویدادها و گزارش و تشریح اقدامات سازمان می‌پردازد.

این نوع روابط‌عمومی اگر دارای برنامه مدون ادواری روابط‌عمومی هم باشد، این برنامه‌ها فاقد انطعاف، نوع‌آوری، جذابیت و اثربخشی است. روابط‌عمومی تبیین‌گر یک روابط‌عمومی سطحی محافظه‌کار با لحنی کلیشه‌ای، تکراری و قالبی است. یکی از عوامل موثر برای گذار از روابط‌عمومی توجیه‌گر به روابط‌عمومی تحلیل‌گر، وجود انجمن‌های حرفه‌ای و تخصصی فعال و پرتحرک است.

  امروز اهمیت‌ جایگاه ‌روابط‌عمومی ‌در توسعه هدف‌ها و فعالیت‌های‌ هر سازمان‌ یا نهاد اجتماعی‌، اقتصادی‌، فرهنگی‌ و سیاسی‌ در سطوح‌ گوناگون‌ (محلی‌، منطقه‌ای‌ و بین‌المللی‌) بر کسی‌ پوشیده‌ نیست‌. اکنون‌ شرایط‌ و ساختار جوامع‌ به‌ دنبال‌ تحولات‌ گوناگون‌ آنچنان‌ پیچیده‌ شده‌ است‌ که‌ تحقق‌ این‌ اهداف‌ و توسعه فعالیت‌های‌ هر سازمان‌ به‌ آسانی‌ میسر نخواهد شد. در این‌ راستا بررسی‌ بسیاری‌ از تجارب‌ و شواهد نشان‌ می‌دهد که‌ با وجود تلاش‌ها و فعالیت‌های‌ انجام‌ شده‌ به‌ دلیل‌ عدم‌ حضور روابط‌عمومی‌ مؤثر، سازمان‌ها نتوانسته‌اند به‌ موفقیت‌ چشمگیری‌ برسند. حتی‌ فعالیت‌های‌ بسیاری‌ از آنها نیز با شکست‌ مواجه‌ شده‌ است‌. این‌ در حالی ‌است‌که‌ وجود روابط ‌عمومی‌ مؤثر در سازمان‌ها و شرکت‌های‌ گوناگون ‌موجب‌ گسترش ‌فعالیت‌های‌ سازمان ‌از یک‌سو و جلب ‌افکار عمومی‌ از سوی‌ دیگر می‌شود.   در عصر حاضر، با توجه‌ به‌ گسترش‌ فعالیت‌ها و پیچیدگی‌ خدمات‌ اقتصادی‌، رقابت‌ شدید در عرصه تولید و خدمات‌، گسترش‌ روزافزون‌ سازمان‌های‌ عرضه‌کننده کالا و خدمات‌، ارتباطات‌ بسیار فزاینده‌ و پیچیده‌ و بسیاری‌ از عوامل‌ دیگر، برقراری‌ ارتباط‌ سازمان‌ها با مردم‌ و توجه‌ به‌ دیدگاه‌ و خواسته افراد جامعه‌، ضروری‌ به‌ نظر می‌رسد. تا آنجا که‌ می‌توان‌ گفت‌ شرط‌ بقا و دوام‌ هر سازمان‌، داشتن‌ روابط‌ پویا، عمیق‌ و مؤثر با مراجعه‌کنندگان‌ است‌. با این‌ وصف‌ نقش‌ روابط‌عمومی‌ در گسترش‌ اهداف‌ و فعالیت‌های‌ سازمان‌ و برقراری‌ ارتباط‌ با توده‌های‌ مردم‌ بر کسی‌ پوشیده‌ نیست‌. البته‌ موفقیت‌ در این‌ امر بستگی‌ به‌ آگاه‌ ساختن‌ مردم‌ از اهداف‌، برنامه‌ها، فعالیت‌ها و نتایج‌ عملکردها از طریق‌ ایجاد، تقویت‌ و حمایت‌ از عنصر روابط‌عمومی‌ دارد.

  تکریم‌ ارباب‌ رجوع‌

   برای‌روابط‌عمومی‌وظایف‌متعدد و متنوعی‌ از سوی‌ صاحبنظران‌ و دست‌اندرکاران‌ مطرح‌ شده‌ است‌، ولی‌ نکته جالب‌ توجه‌ در اکثر وظایف‌ و تعاریف‌ ارایه‌ شده‌، همان‌ بحث‌ ارتباط‌ و پیوند با مردم‌ و جامعه‌ است‌. تا آنجا که‌ اسکات‌ ام‌ کاتلیپ‌ در این‌ زمینه‌ می‌گوید: «روابط‌عمومی‌، شناسایی‌ وظایف‌، ایجاد، حفظ‌ و نگهداری‌ روابط‌ مطلوب‌ و حسنه‌ با جامعه‌ است‌، جامعه‌ای‌ که‌ شکست‌ و موفقیت‌ سازمان‌ به‌ آن‌ وابسته‌ است‌».2 یا آلفرد سووی‌ می‌گوید: «افکار عمومی‌ ضمیر باطنی‌ یک‌ ملت‌ است‌.3» با این‌ اوصاف‌ می‌توان‌ گفت‌ مردم‌ نقشی‌ حائز اهمیت‌ و ارزنده‌ در فعالیت‌های‌ واحدهای‌ روابط‌عمومی‌ سازمان‌ها ایفا می‌کنند و لازم‌ است‌ از طریق‌ فعالیت‌های‌ روابط‌عمومی‌ و سامان‌دهی‌ مناسب‌ این‌ فعالیت‌ها، زمینه‌های‌ برقراری‌ ارتباطات‌ مؤثر با ارباب‌ رجوع‌ مهیا شود. مسأله‌ای‌ که‌ امروزه‌ تحت‌عنوان‌ "تکریم‌ ارباب‌ رجوع‌" در اکثر سازمان‌ها مطرح‌ شده‌ و در دستور کار دولت‌ نیز قرار گرفته‌ است‌.